Kilka godzin temu w angielskich mediach padła informacja o zwolnieniu Thomasa Franka, która po krótkim czasie została potwierdzona w oficjalnym komunikacie przez klub. Nie musieliśmy długo czekać na pierwsze artykuły od czołowych dziennikarzy na temat kulis tej dosyć krótkiej przygody Duńczyka na Tottenham Hotspur Stadium. Jak się okazuje, powodem dymisji nie były tylko fatalne wyniki, ale też zachowania, które w białej części północnego Londynu uznano za wręcz heretyckie.

„Rookie mistake”, który stał się obsesją

Według raportu Matta Lawa z The Telegraph, Thomas Frank zaliczył swoją pierwszą wpadkę, zanim jego zespół zdążył kopnąć piłkę w oficjalnym meczu. Podczas swojej powitalnej konferencji prasowej, Duńczyk, chcąc pochwalić poziom Premier League, mimochodem wspomniał o Arsenalu jako o drużynie, która rzadko przegrywa. Sam nazwał to wtedy „błędem nowicjusza” (ang. rookie mistake), ale czas pokazał, że nie był to jednorazowy incydent, lecz początek przedziwnej fascynacji największym rywalem.

Dowiadujemy się, że Frank regularnie odwoływał się do siły i stylu gry Arsenalu podczas odpraw taktycznych z zawodnikami Tottenhamu. Piłkarze, którzy i tak zmagali się z kryzysem formy, mieli być coraz bardziej sfrustrowani ciągłym słuchaniem o tym, jak dobrze radzą sobie Kanonierzy. Jeden z informatorów cytowanych przez media twierdzi wręcz, że w szatni panowała atmosfera irytacji: „Mieli po prostu dość słuchania o Arsenalu. Chcieli, aby po prostu zamknął się na ich temat. Frank potrafił ich chwalić nawet bezpośrednio po derbach”. 

Problemy przenosiły się również na boisko treningowe w Enfield, gdzie zawodnicy otwarcie kwestionowali jego metody szkoleniowe. Jak donosi źródło bliskie szatni, Duńczyk miał spędzać nieproporcjonalnie dużo czasu na analizowaniu mocnych stron rywali, zamiast skupiać się na własnym stylu gry. Treningi taktyczne, które miały budować tożsamość Tottenhamu, zamieniały się w wielogodzinne wykłady o tym, jak perfekcyjnie funkcjonuje pressing czy przejścia z obrony do ataku u sąsiadów zza miedzy. Piłkarze czuli, że ich potencjał jest tłamszony przez ciągłą próbę naśladowania kogoś innego, co prowadziło do frustracji i poczucia braku autentyczności. Jeden z czołowych zawodników miał anonimowo stwierdzić, że pod koniec kadencji Franka: „Bardziej wiedzieli jak biega Bukayo Saka, niż co sami mają robić po odzyskaniu piłki”.

Szczytem wszystkiego, co przelało czarę goryczy u kibiców i zarządu, była sytuacja przed meczem z Bournemouth. W mediach społecznościowych zaczęły krążyć zdjęcia Franka spacerującego po murawie stadionu Vitality z kubkiem kawy z herbem Arsenalu. Dla kibiców Spurs był to widok nie do zaakceptowania, a wewnątrz klubu odebrano to jako przejaw braku wyczucia i kompletnego niezrozumienia lokalnej rywalizacji. 

Sportowa katastrofa pod płaszczem teorii

Jednak za obsesją na punkcie Arsenalu szły też brutalne liczby, które przytacza Alasdair Gold. Związek 52-latka z Tottenhamem trwał zaledwie osiem miesięcy i statystycznie doprowadził do zostania jedną z najgorszych drużyn w najnowszej historii klubu. Tottenham wygrał zaledwie dwa mecze ligowe u siebie w całym sezonie. Średnia punktów Franka (1.12 na mecz) to najniższy wynik jakiegokolwiek trenera Spurs od lat. Drużyna osunęła się na 16. miejsce w tabeli, mając tylko 5 punktów przewagi nad strefą spadkową. 

Choć Frank bronił się plagą kontuzji i niezłymi wynikami w Lidze Mistrzów, informator podkreśla, że Duńczyk kompletnie stracił zaufanie szatni. Styl gry oparty głównie na stałych fragmentach (rzuty rożne i długie wyrzuty z autu) nie znajdował uznania u piłkarzy, którzy czuli się zagubieni w jego założeniach taktycznych.

Ironią losu jest fakt, że Thomas Frank został zwolniony na 11 dni przed nadchodzącymi derbami północnego Londynu. Zarząd Spurs, z prezesem Vinaiem Venkateshamem na czele, uznał, że dalsze trwanie w tym układzie – z trenerem, który zdaje się bardziej podziwiać rywala niż wierzyć we własny zespół – doprowadziłoby do całkowitej katastrofy. Thomas Frank odchodzi jako postać tragikomiczna: trener z ogromną wiedzą, który w Tottenhamie pogubił się we własnych fascynacjach, zapominając, że w tej części Londynu pewnych słów i kolorów po prostu się nie używa.